5 jaar door en toch…

zwijgenDeze week is me het één en ander duidelijk geworden over mijn geheime verborgen leven, wat ik dacht niet meer te hebben. Oud alcoholisch gedrag zullen we maar zeggen, behalve dan dat ik niet drink. Een paar weken geleden heeft vriendje de restanten van zijn gebit laten trekken en is er nieuw voor in de plaats gekomen. Dit is onder narcose gebeurd bij de tandarts-angstkliniek in Kerkrade.

Zwijgen

Dit verhaal gaat over mij en mijn beleving ervan. Al een paar weken bewust dat vriendje alle moed bij elkaar geraapt heeft en nu de echte afspraak en het wisselen van het gebit gaat gebeuren. Bewust van hoeveel moeite het hem gekost heeft, om dit te laten doen. Voor mij geldt niet goed weten hoe ik hem tot steun kan zijn. Ik kan wel zeggen dat het allemaal meevalt. Maar… ik heb geen tandartsangst en toch hoort een afspraak met de tandarts zeker niet bij mijn favoriete bezigheden. Tandartsbezoeken zijn gewoon niet leuk. Als je angstpatiënt bent is het uiteraard nog veel minder leuk. Dus wat doe ik, zwijgen, zoveel mogelijk. Zijn nervositeit, rusteloosheid en kort aan gebondenheid neem ik voor lief. Heb er begrip voor, want het is niet niks.

Testament

Zelf een aantal keer onder narcose geweest, ik leef nog, maar vóór ik onder het mes ging, heb ik van angst wel eens een testament gemaakt. Niet dat ik wat te verdelen had, maar het kon maar beter goed geregeld zijn, vond ik. Narcose blijft narcose en alle technieken zullen wel verbeterd zijn, maar je zal net die ene zijn waar het mis gaat.

Lood in schoenen

Verder met de behandeling van vriendje.  We zijn in Kerkrade en wachten tot hij wordt opgeroepen. Ik werd gevraagd om mee te gaan. Schrik. Uhhhh…moet dat, vliegt er door mijn gedachten heen. Ik hoef niet te zien hoe de heren ‘slopers’ aan het werk gaan. Maar goed; leugen 1: ik vraag of vriendje dat wil. Moest ik zelf weten. Razendsnel gaan mijn gedachten: ‘Doe niet zo lullig, je laat hem toch niet in de steek? Ja, maar straks val ik flauw. Vind het zo zielig voor hem, kan ik niet maken.’ Ik ga met lood in mijn schoenen er achteraan. Korte kennismaking met de tandarts en narcotiseur en die zeggen tot mijn vreugde, dat ik er alleen bij mag blijven tot vriendje onder narcose is. Een hele opluchting. Infuus wordt aangebracht met narcosemiddel en al heel snel draaien de ogen van de patiënt weg en is hij onder zeil en ziet er zeer ontspannen en rustig uit.

Spoken en beren

De behandelend geneesheren zeggen dat ik naar de wachtkamer kan en dat de hele operatie zo’n 15 á 20 minuten in beslag gaat nemen en ik daarna weer gehaald wordt. Komt vriendje bij uit de narcose ben ik gewoon weer bij hem in de buurt. In de wachtkamer……… 15 minuten, 20 minuten, 25, 30, 35, dit duurt wel heel erg lang. Spoken en beren op mijn pad. Het zal daar toch wel goed gegaan zijn? Straks kan ik alleen naar huis, zonder vriendje en een begrafenis regelen. Er is vast iets ernstigs gebeurd. 40 en 45 minuten, de spanning wordt ondragelijk en net op het moment dat ik opsta en bij de receptie wil vragen hoe het met ‘mijn’ patiënt is, komt de behandelend tandarts mij halen en vertelt dat alles goed gegaan is en of ik mee wil komen. Poeh hè…

Niet voorbereid

Achter de man aanlopend naar de behandelkamer ligt vriend uitermate tevreden en jolig rond kijkend in de behandelstoel. Handdoek onder zijn kin vanwege speeksel wat vermengd met bloed zijn mond verlaat. Daar was ik op voorbereid. Waar ik niet op voorbereid was, was dat hij in zo’n vrolijke goed gemutste stemming in die stoel lag. Als ik niet beter geweten zou hebben, had ik hem de titel stront lazerus gegeven of zo stoned als een garnaal. Het zag er allemaal nogal bloederig en pijnlijk en hij leek het nog leuk te vinden ook. En zo goed en kwaad als het ging, nog willen meepraten ook, op het moment dat tandarts mij wat richtlijnen geeft. Één van de eerste dingen die vriendje uitkraamde: ‘Ik heb honger’. Ik kon het me werkelijk niet voorstellen.

Denken voor een ander

Kom ik terug op mijn geheime verborgen leven. Ik was ook flink bezorgd over de behandeling van vriendje. Om hem niet angstiger te maken heb ik mijn mond gehouden over mijn eigen angst. Gisteren hebben we het er uitgebreid over gehad. En dan nog een tweede geheim, ik had wel foto’s willen maken van hem, voór, en net na de behandeling. Leuk voor het archief als alles weer in de normale proporties geslonken zou zijn. Er van uitgaande dat hij dit niet zou waarderen, heb ik het niet gedaan en niet gevraagd. Met andere woorden, ik ben gaan denken hoe ik dacht dat vriendje zou denken. Gisteren zegt hij tegen mij, waarom heb je geen foto’s gemaakt? Dus ik vertel waarom niet. Ik vraag aan hem: ‘Waarom heb je het niet gevraagd dan, of ik dat zou willen?’ Je raadt het al, vriendje dacht dat ik het niet zou willen.

Oud gedrag

Paar stapjes van de twaalf: Ik heb mezelf weer eens veel stoerder voor gedaan dan ik ben(oud gedrag). Mijn eigen bezorgdheid en angst totaal negerend(oud gedrag). Vraagt vriendje gisteren aan me, waarom vertel je het nu pas? Nou ja, nu is het allemaal achter de rug en heb ik het een plaatsje gegeven en kan ik om mijn eigen spoken en beren lachen. En toch… Waarom het weer alleen willen oplossen, op een manier van: ik moet dat aankunnen, het is voor hem véééél erger als voor mij en dat was/is natuurlijk ook zo. Evengoed heb ik vriendje geen deelgenoot van mijn bezorgdheid en angst gemaakt. Ik wilde het hem besparen(oud gedrag). Niet eerlijk zijn tegenover mijzelf, niet mijn angsten uitspreken, hem geen deelgenoot maken. Heb nog aardig wat te leren. Ben ik wekelijks met de stappen bezig: leg je lat niet te hoog, denk om je valkuilen, maak de balans op van je leven, waar sta ik nu enz. enz. Het komt puntje bij paaltje en ik verval gewoon in oud gedrag.

Smoesje toe

O ja…en denk niet dat ik dit zelf verzonnen heb. Vriendje wist het me gisteren duidelijk te maken. Maar ja, hij staat ook veel langer droog dan ik. Al weer een k…smoes om mijn ‘oude’ gedrag goed te praten. In mijn drink periode zou ik dit gedrag van mezelf niet zo snel door gehad hebben. Laat staan om dit openlijk te vertellen en bekennen. Gelukkig heb ik de twaalf stappen leren kennen.

Geplaatst in Ervaringen, IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*