Boek is uit

Stoppen met drinken stond bovenaan op de prioriteitenlijst voor me. Ik was doodsbang geworden dat ik niet lang te leven meer zou hebben als ik nog een aantal jaar op deze manier verder zou gaan. Mijn man en ik dronken samen. Ik had een voordeel (wat ik toen als groot nadeel zag) ik kreeg verschrikkelijke katers. Was de volgende morgen letterlijk doodziek, met name in het weekeinde en maandag. Mijn man vond het prima dat ik niet meer dronk, als hij er maar geen last van had.

Moeilijk gedoe

Dat betekende dat ik min of meer gedwongen werd om het oude leventje voort te zetten, maar dan zonder alcohol voor mij. Het stopte voor mij niet bij niet drinken alleen. Ik begon te veranderen. Hij bleef dezelfde die hij altijd geweest was. Dat kan ik hem niet kwalijk nemen. Ik kon wel willen dat hij zou veranderen en zou meegaan naar AA, of wat mij betreft naar Al-anon, maar hij ziet/zag het allemaal als moeilijk gedoe. Een levensprogramma, 12 stappen, machteloosheid, geestelijke gezondheid, hulp vragen en aanvaarden, morele balans, enz. wat een gezeur. Doe nu maar wat je altijd deed en laat het daarbij en verveel me verder niet. Onverteerbaar moeilijk voor me.

Alles bij het oude laten

Op de eerste plaats het niet drinken, op de tweede plaats, al die veranderingen, de wil om op een andere manier met mijn leven verder te gaan, wat steeds sterker werd. Mijn man die er geen begrip voor wilde of kon opbrengen. Ik had al zo veel laten liggen voor mijn gevoel. Zijn wil om alles bij het oude te laten en samen niet tot een compromis kunnen komen. Het nog steeds blijven plakken in de kroeg en als we op visite waren, en ik die zo graag naar huis wilde, waar ik me veiliger voelde, dan in de omgeving van alcohol met andere mensen. Toen ik dronk voelde ik me eenzaam, nu ik gestopt was voelde ik me nog veel eenzamer.

Buitengesloten voelen

Hoe moest het verder met me? Hoe moest het verder met hem? Hoe moesten we samen verder? Ik kon praten als brugman, maar ik bereikte hem niet. Mijn nieuwe gedrag ergerde hem, en zijn oude (hetzelfde) gedrag irriteerde mij mateloos. Ik vond het zonde van mijn tijd om te blijven hangen/plakken, daarbij had ik veel strijd om de drank te laten staan. Ik kon niet meer meedoen voor mijn gevoel, ik vond dat, wat ik in het verleden als heel gezellig ervaren heb, nu niets meer aan, voelde me buitengesloten.

Mezelf leren kennen

Ik wilde andere dingen doen; achter de computer, lezen, leren, praten, de twaalf stappen, naar musea, het strand, de natuur in, concerten, lopen(wandelen) en rust, alles wat ik voor mijn gevoel al die jaren had laten liggen. Mezelf leren kennen, ook al zoiets, ik heb me laten leven. Ik vond het altijd de schuld van anderen dat ik niet kon doen wat ik wilde. Het leek of ik ontwaakte op een of andere manier. Ik veranderde en heb zelf het heft in handen genomen.

Veilige oude wereld

Mijn man ging door op de oude manier, ik konhet niet langer opbrengen. Het leven wat we jaren samen geleefd hadden, naar beiden tevredenheid, ging voor mij niet meer, wilde ik niet meer, kon ik niet meer en nu? Scheiden? De angst om helemaal nergens meer bij te horen, door wie of wat ook, de angst voor totale eenzaamheid, durfde ik de moed bij elkaar te rapen en voor mezelf te kiezen? Was ik een egoiste als ik dat zou doen? Zou ik het redden, zonder hem en op een totaal andere manier? De oude wereld was veilig voor me, het was niet prettig, maar wel veilig. Ik wist wat ik kon verwachten, het was voorspelbaar.

Het zou nooit meer iets worden

De bekende druppel voor mij was een midweek met vrienden naar een all-in hotel. Dat betekende voor drie mensen onbekommerd zuipen en voor eentje (ik) niet. Ik heb me zo goed en kwaad als het ging door de midweek heen geslagen. Ik werd totaal genegeerd door mijn man, het leek alsof ik niet mee was, alsof er dwars door me heen gekeken werd. Ik ben op tijd naar de kamer gegaan ‘s avonds, ik kon en wilde het niet langer meemaken. ‘s Morgens was ik fit, de andere drie niet, logisch, ik herkende het, had er zelf ook jaren aan meegedaan. Op de derde dag leek het me leuk om iets te gaan ondernemen, er was genoeg te zien in de buurt. Alsof er water in brand stond, hoe ik het in mijn hoofd haalde, dan lazerde ik toch op, sprak mijn man.

Op dat moment is er iets bij me geknapt, kreeg ik het inzicht, dat wat ik ook zou proberen, het huwelijk nooit meer iets zou worden. Tenzij ik weer zou gaan drinken, dan zou alles weer bij het oude zijn. En dat was nu juist geworden wat ik absoluut niet meer wilde, niet meer kon, ik verlies het van de alcohol. Naar de bodem van de alcoholput wilde ik zeker niet meer terug. Thuis gekomen vertelde ik mijn man dat dit geen zin meer had, ik me een stuk vuil gevoeld had de hele week en dat ik niet meer samen met hem verder wilde/kon. Hij is hier enorm van geschrokken, zag dat het menens was bij me, ik niet te vermurwen was, in tegenstelling tot de vorige keren. Hij wist niet waarom hij weer zo gedaan had, als zovele keren hiervoor.

Dit had hij niet gewild

Er werd beterschap beloofd, het zou niet meer gebeuren, hij zou rekening met me houden. Hoe vaak had ik dit al niet gehoord het afgelopen halfjaar? Nee, het zou van nu af aan beter gaan, dit had hij niet gewild, eerlijk niet. Het heeft vijf dagen geduurd. Het huwelijk nog drie maanden, toen was het definitief voorbij. Het boek is uit.

Geplaatst in Ervaringen, IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*