Conventie 2008 – Ede

vogelvlucht3Voor de koffie hoef ik het niet te doen. Zet het zelf een paar graadjes sterker. Voor het weerzien met mensen die ik gewoonlijk via internet spreek des te meer. Elkaar weer eens aankijken, zien bewegen en aanraken. Geinen met elkaar. Indrukwekkende gesprekken met voor mij nieuwe mensen die ik ontmoet. Mailadressen uitwisselen. Houden we contact? Ja we houden contact!  Mensen met wie het voor mijn gevoel klikt. Zo leuk, zo gaaf. Bellen doe ik meestal niet. Ik ken mezelf, bellen doe ik alleen met mensen die ik al jaren ken en dan nog maar mondjesmaat. Ben niet zo’n beller. Was ik niet voor ik stopte met drinken, was het niet toen ik stopte met drinken, en ik ben het nu nog steeds niet.

 

Internetters in Vogelvlucht

Wij de ‘Internetters’ hebben dit jaar voor een dagdeel eigen zaaltje toegewezen gekregen. Bij gebrek aan iemand die een meeting wilde organiseren een ander programma bedacht ‘de Vogelvlucht van de Internetters’. Dit verzin ik ter plekke. Afijn, mijn maatje en ik zijn al wat langer met internet bezig en de mogelijkheden die het verslaafden en hun omgeving kan bieden. Dat hebben wij in ‘Vogelvlucht’ getoond met de belofte dat we een aparte site zouden maken met daarin de mogelijkheden die wij werkgroepen en hun deelnemers kunnen bieden. De link ernaar toe vind je onderin dit verhaal.

Apparatuur

Aankomen, bakken vol met eigen apparatuur mee, beamer, laptops, snoeren, draden, muizen, extra toetsenbord en beeldscherm, want je weet maar nooit en de boel aansluiten. Bij gebrek aan tijd op het laatste moment het programma geprint, met dank aan mijn maatje. Vele bekenden tegen het lijf lopen en ons programma uitdelen. ‘Ja..om tien uur in zaal F. Ik zou het leuk vinden als je erbij aanwezig bent. Dan praten we straks verder, ok?

Open deur

Het zaaltje bevindt zich nogal door een lang gangenstelsel van het hotel. Deur van het zaaltje zetten we open, zodat we iets zichtbaarder zijn. Leuk, de opkomst is direct al goed te noemen. AA’ers, Al-Anon, mensen met een dubbele verslaving, deelnemers van mailgroepen uit Nederland en België, er is een grote diversiteit aan bezoekers. Dit is waar ik in stilte van droom. In één ruimte met elkaar, samen denken en misschien wel samenwerken en toch ieder met zijn eigen autonomie. Elkaar aanvullen. Wow, dit vind ik super.

Voorstellen

Wél allemaal internetters, maar elkaar lang allemaal niet kennend beginnen we met een voorstelrondje. Daarna volgt het programma. Wat doen we met internet en en welke mogelijkheden zijn er voor diverse doelstellingen? De tijd is tekort om alles uitgebreid te laten zien. Het is een vogelvlucht presentatie. We gaan aan het einde met een goed gevoel uit elkaar.

Dikke rijen

dikke-rijenPauze….Tijd om de magen te vullen. Ook voor het eten hoef je niet echt naar de conventie te gaan. Witte zachte bolletjes met ham en kaas en slaatjes uit de supermarkt en soep en melk. Dikke rijen om aan etenswaren te komen. Geen probleem, pratende voort kom je langzaam maar zeker bij het voedsel uit. Stoelen en tafeltjes zoeken en verder bijkleppen met elkaar. Prachtig weer, buiten op terras.

Ei van Columbus

Verhalen van nieuwelingen, ervaringen in de verslavingszorg, ervaringen met AA werkgroepen, ervaringen met GGZ, het was me al duidelijk en het blijft me duidelijk. Er is geen ei van Columbus om een verslaving onder controle te krijgen en/of te houden. Voor de één werkt dit, voor de ander wat anders, en weer iemand heeft baat bij een combinatie, en helaas zijn ook mensen die (nog) nergens baat bij hebben gevonden. Erkenning, herkenning. Voor de nog vechtenden, hoop ik dat het allemaal goedkomt, net zoals dat bij mij gebeurd is. Ik gun iedereen een leven zonder het gevoel te hebben te moeten gebruiken.

Harde realiteit

‘s middags, ik zit nog steeds op het terras, pratend over van alles en nog wat met een mede lotgenote. Naarmate het gesprek verder gaat krijg ik meer en meer respect voor haar. Net zoals bij de meeste van ons ex verslaafden, het leven is niet bepaald zacht voor haar geweest. Haar telefoon gaat en verdorie, ze krijgt te horen dat haar kat is doodgereden. Eerst het ongeloof, snel daarna de verbijstering, het verdriet en het mag. Nog even het cynisme, zo herkenbaar voor mij, daar heb ik ook last van als ik me machteloos voel. Vrienden die komen steunen, lief zijn, troost bieden. De kat zal er niet van gaan leven, maar de warmte die dit groepje mensen verspreidt, ook nu weer tijdens het schrijven krijg ik een brok in mijn keel.

Dankbaar, ik heb een hekel aan dat woord, klinkt zo zweverig en toch ben ik dankbaar dat ik hiervan getuige was. Een moedige vrouw die haar verdriet toelaat, de vrienden om haar heen die er ZIJN NU op dit moment dat het nodig is. Dit is lotgenoten contact op zijn best, het er zijn voor elkaar, wanneer het maar nodig is.

Geplaatst in Ervaringen, IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*