Een alcoholiste, ik??

stap1Als ik alcohol gedronken had, kon ik me prima ontspannen en voelde ik me prettiger. Er zat een nadeel aan mijn alcoholgebruik; ik had afschuwelijke katers en begon evengoed weer te drinken, al m’n goede voornemens meestal vergetend om mijn gebruik in te perken. Soms lukte het om het bij twee glazen of zo te houden, zeker door de weeks(m’n werk moest tenslotte ook goed gedaan worden), maar in het weekend leek het wel of het tekort ingehaald moest worden.

Randfiguren en zwervers

Na verloop van tijd heb ik diverse malen de AA internetsite bezocht, vaak gelezen en herlezen en ik vond herkenning, ik las verhalen die op mijn verhalen leken. Ik kon niet op tijd nee zeggen, op de een of andere manier wilde ik altijd meer. Een alcoholiste? Ik? Alcoholisten waren in mijn ogen randfiguren, zwervers, sjofele mensen die zichzelf niet verzorgden, daklozen die in een kartonnen doos slapen. Niet iemand zoals ik met een goede baan, vrienden, bruisend sociaal leven en wat al niet meer. Ik heb diverse keren geprobeerd om mijn alcohol gebruik in te perken, ik wilde zo graag sociaal drinken, op een of andere manier lukte het me niet.

Wanhopig

Het was altijd eentje toe, eentje om het af te leren(en nog een paar) met de volgende dag (weekend en maandag) de bekende kater. Wanhopig werd ik van mezelf. Ik, die m’n leven zo goed onder controle had, was niet in staat om NEE tegen alcohol te zeggen, om op tijd te stoppen, ik begon een steeds grotere hekel aan mezelf te krijgen.

Zal ik wel, zal ik niet

Ik heb uiteindelijk met de moed der wanhoop contact met AA gezocht. Ik heb iemand gebeld van de plaatselijke groep bij mij in de buurt, mijn keel zat dichtgeknepen van de zenuwen. Er nam iemand op, ik vertelde mijn verhaal, dat ik zo’n moeite had om m’n alcoholgebruik onder controle te houden. De man die ik aan de lijn had wist precies waar ik het over had, hij vertelde op een vriendelijke manier zijn eigen verhaal en ik voelde me niet meer alleen in m’n gevecht tegen die rotdrank, deze man had hetzelfde meegemaakt als ik. Ik kreeg een uitnodiging om bij een groepsbijeenkomst te komen, daar stond ik, zal ik wel, of zal ik niet?

Lood in mijn schoenen

De man vertelde me dat ik tot niets verplicht was, ik kon gewoon een keer komen kijken en luisteren en als ik het niets zou vinden, even goede vrienden.
Ben er met lood in m’n schoenen heengegaan, wat was ik bang, wat voor mensen zouden er zitten, hoe zou het gaan? De mensen die er kwamen zagen er in elk geval heel gewoon uit, het waren mensen zoals jij en ik. Verzorgd, vriendelijk en ze konden ook nog lachen. Dat was ook al iets wat ik me niet zo goed meer kon voorstellen, zonder alcohol plezier hebben. Ik ben gaan zitten en heb geluisterd naar de verhalen die verteld werden, ieder vertelde zijn of haar eigen verhaal en ik herkende zoveel, dat was een opluchting. Ik voelde me niet meer alleen in de strijd tegen de drank.

Uitdaging

Ik hoef niet meer tegen drank te strijden, want als ik alcohol drink verlies ik het, kan ik het beter niet drinken. Het klinkt heel simpel, het is ook heel simpel, ik wil niet beweren dat het altijd makkelijk is. Wat ik wel beweer is dat het een uitdaging is. De moeite waard is. Het heeft m’n leven verrijkt om niet meer te drinken.

Geplaatst in Ervaringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*