Eigenwijze – eigenwijs

De sociale cirkel bij alcoholisten

‘Een opvallende trek van veel alcoholisten is dat zij er veel belang aan hechten om mee te draaien op hun plek in de maatschappij volgens de regels die zij vinden dat er op die plek gelden. Met grote regelmaat zijn dit ook de regels die de andere deelnemers aan dit systeem aan zichzelf en anderen stellen; maar het komt ook voor dat anderen zo streng helemaal niet zijn, maar dat iemand alleen zichzelf zulke opdrachten geeft. Er lijkt wel een taboe op afwijken te bestaan. Men moet alles kunnen wat een ander ook kan. (dit fenomeen staat wel bekend als iets niet kunnen kan niet).’
Overgenomen uit ‘de cirkels’ van prof. Kuno van Dijk.

Het moet een stapje verder

Zucht. Bovenstaand is op mij van toepassing. Ik moet alles kunnen. Heel soms kan aanvaard worden dat niet alles mogelijk is, om daarna weer stug te proberen. Zo ook afgelopen week, terwijl ik wist dat ik er nog niet aan toe was. Het ‘moet’ op een of andere manier. Vergadering in Rotterdam. Ik heb geen richtingsgevoel en om die reden een navigator in de auto. Wil het mezelf niet moeilijker maken dan noodzakelijk. Maar….dan ken je mij nog niet, het moet een stapje verder. Vond dat de tijd aangebroken was om ook in de grote stad te gaan rijden, omdat ‘iedereen’ dat kan, dus moet ik dat ook kunnen. En wel nu!

Straks rijd ik iemand plat

Een paar dagen van te voren zit ik me al vreselijk druk te maken. Kom overal spoken en beren op de weg tegen. Heb in mijn hoofd gezet dat het moet. De dag is aangebroken, dat ik in de grote stad moet kunnen rijden. Ruim op tijd vertrokken, navigator wijst de weg. Raak steeds nerveuzer als Rotterdam dichterbij komt. Vele wegen komen samen en een wegomleiding. Voor mij? Voor andere weggebruikers? Hoe moet het, straks rijd ik iemand plat, straks geen benzine meer, straks pech, straks kom ik te laat, dat kan niet, dat mag niet. Paniek. Verkeerde afslag, oei, ik moet hierin. Richtingaanwijzer uit stuur om, luid getoeter, dat scheelde weinig. Dat het geen aanrijding werd, is niet mijn verdienste.

Nog meer paniek

Bestemming bereikt volgens navigator. Dit is een doorgaande weg, waar ik niet mag stilstaan en parkeren. Ik zie het gebouw, hoe kom ik er in hemelsnaam? Rondje rijden, nog een rondje rijden, nog meer paniek. Een bekende langs de kant van de weg. Trillend en het huilen staat nader dan het lachen, please, snel, snel, please stap in, hoe kan ik, waar kan ik stilstaan en parkeren? Hij stapte bij me in. In elk geval niet meer alleen in die rotauto.  Werd op een rustige manier naar de parkeerplaatsen geleid.

Hoe kom ik weer thuis?

Het voelt als falen, als dom, als eigenwijs, de trein stopt er vlakbij, maar ik ‘moest’ op dat moment kunnen rijden in de grote stad. ‘Iedereen’ kan het, dus ik ook. De vergadering gaat voor het grootste gedeelte langs me heen. Hoe kom ik weer uit de stad, hoe kom ik weer thuis? Sukkel die ik ben.

Ooit komt de tijd….

Het is nu bijna een week later, toevallig lees ik gisteren een stukje van prof. van Dijk. Stuk herkenning. Ken de twaalf stappen van AA en probeer ze toe te passen. Het lukt niet altijd. Dit is er eentje van. En de volgende keer? Weet nu toch hoe het niet moet. Ik moet het kunnen. Vandaag nog niet. Ben er nog niet aan toe. Berusten doe ik niet. Ooit komt de tijd dat ik het ook kan…

Hier klikken voor de uitgave van ‘de Cirkels’ van Prof. van Dijk

Geplaatst in IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*