Gevangen in draden elastiekjes touwtjes

gevangenisEen mooie donderdagmorgen. De zon schijnt en de koffiemelk is op. Nog even snel naar de supermarkt. Koffie zonder koffiemelk en ik gaan niet goed samen. In de supermarkt denk ik, wat een luxe eigenlijk. De hulpvrager waar ik samen met een groepsgenoot over een uurtje naar toe ga, is dit voorrecht tijdelijk ontnomen. Een kwade dronk, opgepakt, proces en de bak in. Geluksvogel ben ik. Ik wilde “alleen maar” de wereld verbeteren als ik gezopen had. Niet mezelf verbeteren, nee, het lag aan de wereld, niet aan mij. Deze man heeft een onfortuinlijker dronk over zich.

Fantasie

Hij heeft hulp gevraagd vanuit de gevangenis, het gaat niet goed met hem. Hij wil anders, hoe of wat weet hij nog niet. Zoals het hem de laatste tijd vergaan is, kan het niet langer. En ik mag, samen met mijn groepsgenoot vertellen wat AA voor ons gedaan heeft en doet. Bloednerveus toch wel en ook razend nieuwsgierig. Hoe gaat het in zijn werk in een gevangenis? Moet ik alles afgeven? Staat er een strenge bromsnor te kijken of ik geen verboden spullen bij me heb? Word ik gefouilleerd? Wordt elke beweging die ik maak, bekeken en geanalyseerd? Staan er hekken om het terrein met prikkeldraad? Camera’s? Of heb ik teveel films gezien en gaat mijn fantasie met me op de loop?

Verboden spullen

Groepsgenoot komt me ophalen. We gaan richting de penitentiaire inrichting (gevangenis). Strak stalen hekwerk met prikkeldraad om het terrein. Melden bij het eerste hek. Bellen en melden bij het tweede hek. Melden en identificeren bij de receptie, wat een met beveiligd glas ‘hok’ is . Er hangt een pamflet met huisregels. Het is verboden om rookwaar mee te nemen evenals mobiele telefoons en deze zullen vernietigd worden als ze worden gevonden. Er staat niets over fotocamera’s. Vragen of binnen foto’s gemaakt mogen worden. Een kordate receptioniste/bewaakster geeft duidelijk antwoord. Als het voor een therapie gebruikt wordt, wel. Het is voor eigen gebruik. Dat mag niet. De verboden spullen kunnen in een kluisje bij de receptie worden opgeborgen. We krijgen bezoekerspasjes uitgereikt.

Alarm

De betreffende gevangene wordt in kennis gesteld dat we er zijn. Een bewaker komt ons ophalen en leidt ons door een gang naar een spreekkamer. Aan de muren hangen, denk ik, kunstwerken gemaakt door de gevangenen. De bewaker geeft ons het advies, dat een van ons beter bij het raam kan gaan zitten, waar de alarmknop zich bevindt. Volgens hem is de kans niet groot dat er iets gebeurt, maar voorkomen is beter dan genezen. Hij wijst ons de weg naar een luxe koffieautomaat. Ondertussen is de gedetineerde aangekomen in de spreekkamer.

Aansluitingen

Eenmaal binnen de gevangenismuren zou het ook een school, kantorencomplex of een ziekenhuis geweest kunnen zijn. De spreekkamer ziet eruit als een klein kantoor. Een donkerbruine stalen kast, kleur tante Betje. Een blankhouten groot bureau. Vier stoelen. Telefoonaansluitingen en kabels, geen telefoons. Aan de muren twee moderne schilderijen. Stoffen vloerbedekking. We stellen ons voor. Mijn groepsgenoot heeft deze man al een keer eerder bezocht. We doen ons verhaal. We vertellen wat AA voor ons gedaan heeft en nog doet.

Gevecht

We zien de strijd aan de binnenkant van de man, de uitdrukkingen op zijn gezicht, zijn lichaamstaal. We zien aan de ene kant de wanhoop, aan de andere kant de hoop. Het gevecht in hem. We kunnen alleen onze eigen ervaringen vertellen. We kunnen alleen hopen, dat hij de moed heeft om zijn alcoholgebruik vaarwel te zeggen. Hij zit met zoveel draden, elastiekjes en touwtjes aan zijn verleden vast. Hij komt uit een omgeving waar het geaccepteerd wordt, om aan de rand, of buiten de wet te leven. Waar je erbij hoort als de (wettelijke) grenzen verlegd worden.

Onderbroek

Na twee uur met hem gesproken te hebben is het tijd voor ons om te vertrekken. De meegebrachte Boei wil hij graag hebben en lezen. Het blad wordt zo klein mogelijk opgevouwen en weggemoffeld tussen de rand van zijn onderbroek. Hij excuseert zich hiervoor. Stel dat zijn medegevangen het te pakken krijgen, dan gaat hij mooi af. Hij weet nog niet of hij wil stoppen met drinken, of hij dat kan, de moed heeft. Hoe moet het verder? Vele vragen, waarvan wij de antwoorden niet weten. We kunnen hem alleen vertellen, hoe het na het stoppen met drinken met ons gegaan is. Als hij wil, mag hij dan weer (laten) bellen? Willen we dan weer komen om onze ervaringen te vertellen, om te luisteren? Dat kan. We nemen afscheid van hem.

Steun

We leveren onze bezoekerspasjes weer in bij de receptie. We verlaten via dezelfde hekken het terrein en lopen naar de auto. De zon schijnt. Beide blij dat we in de auto kunnen napraten over deze ervaring. Ook steun kunnen vinden bij elkaar. Hoe heftig, wat een andere wereld als waar we vandaan komen. En ook grote overeenkomsten, de alcohol die ons te grazen had. Het ergens bij willen horen. Het gevoel gehad te hebben niet geaccepteerd te worden. De angst.

Keuze

Ik weet niet zo goed hoe ik dit verhaal moet eindigen. Het heeft zoveel indruk gemaakt. Zo’n jonge vent -alsof dat wat uitmaakt-. Voor mij…het machteloze en het aanvaarden. En toch heb ik er een goed gevoel aan overgehouden, wij konden onze ervaringen delen met iemand die er op datzelfde moment voor openstond. Hoe het verder gaat weet ik niet. De keuze is aan de hulpvrager.

Geplaatst in Ervaringen, IK, Vuile was
1 Reactie op “Gevangen in draden elastiekjes touwtjes
  1. Profielfoto van anja anja schreef:

    Dit ervaringsverhaal is mede een oorzaak geweest waardoor ik per brief te verstaan kreeg dat ik niet meer welkom was bij de toenmalige werkgroep die ik wekelijks bezocht. Het verhaal is altijd anoniem geweest wat betreft personen. Ik had er echter wel plaatsnamen in verwerkt. Het verwijderen van de plaatsnamen maakte niet uit. Het was ‘zij eruit of ik eruit’. De werkgroep heeft gekozen voor ‘zij’ eruit. Dat was ik dus.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*