Het wordt geen paradijs

dusseldorf-cultuurstadVriendje en ik zwerven nogal eens. Heerlijk vind ik dat. Al op vele plekjes geweest. Dit weekend waren we in Düsseldorf. Plannen doen we niet aan. Zo zit ik thuis achter mijn pc’s, zo ben ik onderweg naar vriendje om van daaruit te gaan zwerven, of niet, dat kan met de minuut veranderen. Leuk, minder leuk en altijd verrassend..

Handjes op je rug

Düsseldorf. Studentenstad, verschillende dingenstad. Cultuurstad, uitgaansstad. Het cultuurseizoen wordt dit weekend geopend en bij toeval zijn we daar. Vele, vele foto’s maken en rondkijken. Handjes op mijn rug houden als we op de markt lopen of langs andere dingen waar ik niet aan mag komen. Dat is een eigenschap van me, ik heb de neiging veel aan te willen raken. Vraag maar aan vriendje… Kilometers en kilometers gewandeld. Broodjes halen bij de bakker, en niet te vergeten küche, nou ja, dat is dus veredelde cake, zit tussen koek en taart in en is aso-lekker. Zaterdagavond besluiten we om een broodje döner kebab te gaan eten. Is lekker, vult de maag, zit ook nog groente tussen. De prijs kwaliteitsverhouding klopt in de meeste gevallen.

Stekende entourage

We lopen in het centrum van de stad, zoals gewoonlijk camera’s mee, rond te kijken, te fotograferen en te babbelen. In Duitsland valt het mij op dat er zoveel zichtbare armoede is, dat er zoveel bedelaars en zwervers zijn in de steden. Düsseldorf kent een rijk uitgaansleven. Stratenvol met kroegen en restaurantjes. Gemoedelijk en gezellig. Verloren paradijs voor mij, drank en ik kunnen niet samen door één deur. Cola of fanta of tonic is ook lekker, maar de entourage, zoals de mensen daar op de terrassen zitten te eten en te drinken, geeft toch nog weleens een steekje.

Ver over tax

dusseldorf-liggendWe wandelen verder en zien een politiewagen met 2 agenten en een groepje mensen staan. Sommige omstanders hebben hun hand voor hun mond, kijken een beetje bezorgd. In het midden van het groepje ligt een jonge man op straat, vermoedelijk van Afrikaanse afkomst aan zijn huidskleur te zien. Een paar plastic tassen en een fles bier staan tegen de muur. De man is ver over zijn tax heen, ziet er meer dood dan levend uit, zakt ook iedere keer weg. In slaap? Bewusteloos? Geen idee. In elk geval, hij is niet aanspreekbaar.

Opgelapt weer terug

Een paar minuten later komt een ambulance met drie mensen erin de dronken man ophalen. Ze hebben dikke blauwe rubberen handschoenen aan. Met vereende krachten wordt de man, die zo mager is als een lat, op de brancard gelegd en vastgesnoerd. Of zijn huisraad ook is meegegaan weet ik niet. Niet op gelet. Daar tegenover is de dönerzaak en ik ben ondertussen ook bezig met handen en voeten -ik spreek geen Duits- 2 broodjes döner kebab te bestellen. Ik heb wel veel, maar niet alles gevolgd van de gebeurtenissen. Wat mij wel opviel was de enorme eenzaamheid die hij uitstraalde. De mensen eromheen en hij lag daar moederziel alleen, van de wereld te zijn. Zwervend en drinkend in een land, waarschijnlijk heel ver weg van zijn roots. Je staat erbij en je kijkt ernaar. Zo’n man kan zijn roes uitslapen in het ziekenhuis, wordt een beetje opgelapt en hij gaat weer terug, naar…, ja waar naartoe?

Eenzaam en verlaten

Toen ik dronk, sliep ik niet onder een brug, was geen zwerver, ik had een goede baan en woonde in een kast van een huis. En eigenlijk was ik toen ik dronk net zo eenzaam en verlaten als deze man nu. Jaren heb ik toneel gespeeld en mezelf voor de gek gehouden. Ik moest er zo nodig bij horen. Waar moest ik zo nodig bij horen, vraag ik me nu nog weleens af. Jaren heb ik niet voor mezelf op durven komen. Jaren niet over mijn gevoelens en wat mij werkelijk beroerde kunnen/mogen/durven praten, dat dronk ik liever weg.

Uitgeslapen wakker worden

Ik denk dat ik werd gespiegeld met mijn eigen drinkende verleden. En ook het gevecht voor het nuchtere leven, wat daarna volgde. Dat het in het begin niet makkelijk voor me was, mag duidelijk zijn. Nou ja begin, het heeft wel even geduurd, er waren zoveel veranderingen. AA staat voor Anonieme Alcoholisten, voor mij heeft het een dubbele betekenis, wat te denken van Alles Anders? Het was knokken voor een nuchter en ander leven. Het ging met pieken en dalen en zo zal het blijven gaan. Het extreme is inmiddels afgevlakt. Nuchter zijn, of niet drinken is geen paradijs. Het heeft wel vele voordelen als niet kotsen, hyperventileren, trillen en angstig zijn. Niet drinken is uitgeslapen wakker worden. Het gebeurt weleens dat ik na het opstaan ergens tegenaan stoot, waardoor mijn humeur toch zeker voor een kwartier verknald is. Dat stelt in vergelijking met de katers die ik had niets voor. Een beetje stom voorbeeld, maar ik kan even niets anders verzinnen.

Wegspoelen

dusseldorf-rijnWe lopen weer verder, broodje döner en veel kledderige saus en met, jakkes zuurkool. Colaatje om het weg te spoelen, magen gevuld, terug lopen naar de Rijn, af en toe denkend aan de man. Ik hoop dat hij zich niet doodzuipt. Hij is nog zo jong. Sommige mensen redden het niet, hoe triest ook. Ook kunnen sommigen na een terugval niet meer overeind krabbelen, waarom niet? Te hoog gespannen verwachtingen? Teleurgesteld dat het leven geen paradijs wordt? Blijft de alcoholpapegaai trekken en brullen? Ik weet het niet.

Soms lijkt het ver weg

Is er een hogere macht die mij helpt het eerste glas te laten staan? ‘Iets’ heeft mij geholpen, wat het is, het blijft een raadsel. Ik weet ook niet waarom het mij tot vandaag wel gelukt is. Daar heb ik geen antwoord op. Beetje machteloos voel ik me, als dit voor anderen zo ver weg lijkt. En toch, zo lang er leven is, is er hoop. Wie weet, misschien ooit…

Geplaatst in Ervaringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*