‘Iets’ wat me helpt

De derde stap, een stap waar ik moeite mee heb. Alleen de laatste zin spreekt me echt aan; De derde stap houdt slechts in, dat men zich wil laten redden van de ondergang. Dat wil en wilde ik. Een macht of kracht hoger dan mijzelf? Ik weet niet zo goed hoe ik me zoiets moet voorstellen. Ik houd het liever bij het tastbare; b.v. de mensen om me heen, de werkgroep. Toch is er ‘iets’ geweest dat gemaakt heeft, om hulp te gaan zoeken. Het gevoel dat het leven uit mijn handen begon te glippen, ik aan het afglijden was en niet meer wist hoe ik er uit moest komen. Misschien is het ‘iets’ het laatste nuchtere verstand geweest, of misschien toch een hogere kracht? Ik weet het niet.

Gezamelijke kracht

Ik voel hoe de werkgroep kracht uitstraalt om gezamenlijk nuchter te blijven. Ik voel ook de warmte van de groep. Hoe men naar elkaar luistert. We elkaar er doorheen proberen te slepen als het even niet mee zit. Soms een arm om een schouder, een bemoedigend woord. Het kan zo goed doen. Het gevoel niet alleen door het moeilijke heen te moeten.

Goed zoals het was

De omgeving waar ik uit vandaan kwam vond het prima dat ik gestopt was met drinken. Dat maakte niet uit. Wat wel uitmaakte was dat ik begon te veranderen. Moeilijk voor mij en voor mijn omgeving. De zichzelf wegcijferende altijd meegaande, zorgzame, aardige, vriendelijke probleemoplosser voor anderen is er niet meer. Het mens wat nee zei en altijd ja deed, begon nee te zeggen en nee te doen. Dit levert een moeilijke strijd.

De omgeving zegt, waar maak je je druk om, het was toch goed zoals het was? Ik zeg nu; wel voor jullie, niet voor mij. Ik dreigde naar de afgrond te gaan, wat er ook gebeurde, gevoelsmatig deed ik het nooit goed genoeg voor mezelf of voor jullie, het kon altijd beter.Het gaf me een enorm schuldgevoel en zelfmedelijden, waardoor ik de troost zocht in de drank. Eenmaal in de roes, viel het allemaal wel mee.

‘Iets’ wat me erbij helpt

Aangekomen bij de afgrond. Het kon op deze manier niet verder voor me.Er is ‘iets’ in, of buiten me geweest wat gezegd heeft, je moet er wat aan gaan doen als je nog wat van je leven wilt maken. Pas toen stond ik open om de drank echt te willen laten staan. Het leven op een andere manier in te richten, waar ik me beter bij voel,ipv alles alleen maar over me heen te laten komen.
Door de kracht van de werkgroep en anderen ben ik tot meer in staat dan ik ooit gedroomd heb. Het is soms behoorlijk eng om andere dingen te doen dan ik gewend was, maar ook een uitdaging. Ik durf me te laten redden van de ondergang. Ik hoef het niet alleen te doen. Er is ‘iets’ wat me erbij helpt. Een hogere macht of kracht, de mensen om me heen? Eigenlijk maakt het niet zoveel uit.’Het’ is er. De eenzaamheid voorbij.

Geplaatst in Ervaringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*