Leren zelf doen

2 september, een prachtige late zomerdag en ik besluit een strandwandeling te maken. Badgasten  liggen meestal vlakbij de strandtenten waar de nodige hapjes en drankjes aangeschaft kunnen worden. Het is laag water. Er wordt in zee gespeeld. Bij de strekdammen zie ik een gezin. Een vader en moeder met twee dochters van rond de 7 en 10 jaar.

Schepnet

Vader heeft een schepnet in zijn handen, en bij dat gezin horen 2 emmers met zeewater met daarin de ‘buit’. In de emmers zwemmen mini-platvissen, zee-aaltjes, garnalen en een paar kleine  krabbetjes. Vader gaat de zee in, rent met het schepnet door het water en komt triomfantelijk met een vol schepnet -waarvan het merendeel zeewier is-  terug bij de emmers. Hij sorteert zijn vangst, plukt tussen het zeewier de levende have uit, en gooit het in de emmers. De dochters en moeder staan eromheen. Het ziet er op het eerste gezicht knus en gezellig uit. Maar is het dat ook? Ik had even moeite om te zien wat er werkelijk gebeurde.

Mag ik nou?

De dochters en de moeder kijken een beetje bedremmeld. Één van de dochters doet  een poging: ‘Pap, mag ik nou?’ Helaas voor dochter, vader houdt het schepnet tussen zijn handen geklemd en was geenszins van plan het werktuig af te geven. Hij zegt: ‘Ik help jullie met vangen, want ik kan dat beter’.   Beide dochters kijken teleurgesteld naar hun moeder.  Moeder zegt niets. En paps rent de zee weer in met schepnet op zoek naar nog meer zeeschatten. Moeder en kinderen moeten zijn vissermanskwaliteiten bewonderen.

Een uur later wandel ik terug en zie paps nog steeds met het schepnet in handen de zee in- en uitkomen.

Eikel

Arrogante zak, denk ik. Eikel, denk ik ook. Neem potverdorie even de moeite even je kennis met je dochters te delen en laat ze het zelf proberen. Léér ze het zelf doen! Ennuh moeder…trek je snavel open, zie je niet wat er gebeurt? Het gezinnetje wat in eerste instantie een knusse indruk maakt, blijkt een zeepbel.

Alcoholistjes?

Waarom vertel ik dit verhaal? Ik kan me zo voorstellen dat dit het zelfvertrouwen van de dochters geen goed doet. Worden hierdoor alcoholistjes ontwikkeld? Géén idee.

Mogen zijn

Voor mij was het gebrek aan zelfvertrouwen en het ontbrekende gevoel ‘ik mag zijn wie ik ben’, één van de redenen om te gaan drinken. Ik hoop dat deze meiden ergens(graag snel) een handreiking krijgen dat ‘ze mogen zijn, mogen proberen en mogen kunnen’.

En de ouders? Ook dat zijn kinderen van ouders, hebben misschien ook de handreikingen ontbeerd. Misschien overgenomen dat ze pas ‘mochten zijn’ als ze groot waren…

Geplaatst in Ervaringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*