Macho’s in het vangnet

gevangenisdeurEen mail in mijn postbak; zin om morgen mee te gaan naar de gevangenis? Dat heb ik. Helaas is mijn paspoort verlopen om me te identificeren. Binnen 1 dag zal ik geen nieuw paspoort hebben. Rijbewijs proberen? Ik heb toch al nee om binnen te mogen komen. Zo hebben we afgesproken, we wagen het, met voor mij als identificatiebewijs het rijbewijs.

Rusteloze moeder

De volgende dag in de trein zit ik tegenover een moeder die haar baby in de wandelwagen geen rust gunt. Kleertjes rechttrekken, luier uit, luier om, speentje in de mond, speentje uit de mond, sjaaltje over de kap, sjaaltje van de kap, de kleertjes worden maar weer eens rechtgetrokken. De typische babygeluidjes maken die volwassen vaak plegen te doen boven het hoofd van een baby in een bedje of wandelwagen. Ik word al moe als ik er naar kijk en vraag me af wat het kind in de wandelwagen denkt.

Zomerse ontvangst

Aangekomen op het station; de coördinator van de VPI(voorlichting gevangenissen) staat zomers gekleed in de stationshal op me te wachten. We ‘spreken’ elkaar regelmatig per chat en mail, we zien elkaar wat minder in levenden lijve. Het is een hartelijk weerzien. In de auto door het drukke verkeer manoeuvrerend ondertussen wat bijkletsen. We parkeren vlakbij het gevangenisterrein en lopen naar de receptie van de gevangenis. Ik krijg wat in’s en out’s te horen over de gevangenishuisregels.

Verlossend telefoontje

We gaan naar binnen. De receptie waar we ons melden is met donker gepantserd glas beveiligd. Een kleine kink in de kabel; er is niet doorgegeven dat we vandaag zouden komen. Wachten in de bloedhete receptieruimte. Een bewaakster/receptioniste gaat bellen, het wachten duurt voort. Ze belt nog meer en het lange wachten wordt beloond met het verlossende telefoontje dat we naar binnen mogen. We krijgen een formulier mee waar onze namen en het tijdstip op vermeld zijn van binnenkomst. Er wordt niet moeilijk gedaan over mijn rijbewijs als identificatie bewijs.

Herhaalde controles

Alles waar een detectieapparaat van kan afgaan moet in een kluisje gelegd worden. Telefoons en (foto)camera’s mogen uiteraard niet. Vervolgens moeten we door het detectie apparaat lopen. Jas gaat door een aparte scanner. We gaan naar het volgende meldpunt waar de identificatiepapieren en het formulier van binnenkomst getoond moeten worden. Deze controles herhalen zich een keer of vijf. Mijn gedachte, het kost moeite om uit een gevangenis te breken, om erin te komen is ook niet voor de poes.

Gevangene met voorrang

We vervolgen onze route. Een ellenlange brede gang, beschilderde muren, deuren die verwijzen naar een sportzaal, een psychologische dienst en een deur voor tbs’ers om maar eens een paar dwarsstraten te noemen. Wij gaan naar een ruimte waar de liften zich bevinden. Het is er druk. We stappen de lift in. Er is een gevangene die niet met anderen in de lift mag, hij krijgt voorrang. Er wordt omgeroepen dat wij de lift weer uit moeten. De gevangene stapt vervolgens de lift in, de liftdeur wordt achter hem op slot gedaan. Wij wachten op de volgende lift. Als deze aangekomen is en we naar boven willen, wordt weer omgeroepen dat we de lift uit moeten. Deze keer voor personeel, die omhoog moet. Weer wachten. Tot een bewaker aanbiedt dat we met hem mee naar naar boven mogen.

Stoere mannenwereld

Eindelijk aangekomen bij het gevangenisdeel waar wij als AA’ers ons verhaal mogen vertellen en mogen luisteren naar de gevangenen. Deze gedetineerden hebben gekozen voor een verslavingsvrije afdeling, wat wil zeggen dat ze zich vrijwillig elke dag laten controleren op verslavende stoffen. Het is duidelijk een stoere mannenwereld. Een bijzondere wereld voor mij. Als AA’ers kunnen we weinig doen, de mannen die ik gesproken heb zitten nog in de ontkenningsfase. Wat ze is overkomen, ligt aan van alles, maar niet aan de verslavende stof, aldus de heren. Het enthousiasme om te stoppen met de verslaving, is te zoeken. En toch, wie weet, ooit, valt het kwartje, net als het bij mij ooit gevallen is.

Voor vrouwen te druk hier

Heftige verhalen waar ik naar geluisterd heb. De mannen zijn daar uiteraard omdat er iets gebeurd is wat door de wet verboden is. Op mijn vraag, wat doen jullie hier hier nu? Stel, ik kom hier binnen omdat ik ben veroordeeld en dan? Mag ik uitslapen, wat doe ik de hele dag? Antwoord was kort en duidelijk, ‘Jij komt er niet in hier, jij moet naar de vrouwenvleugel en dat is maar goed ook, je zou het veel te druk krijgen met al die mannen’. Verder kwam het gesprek helaas niet. Ondertussen werd een onderwerp aangesneden wat de heren veel belangrijker vonden, dus ‘borduurden’ ze op dat onderwerp verder.

Gespierde concentratieproblemen

Het lijkt misschien zinloos om naar een gevangenis te gaan. Er zitten macho’s tussen, grove taal werd soms gebruikt, alhoewel ik het gevoel had dat men zich inhield vanwege het feit dat ik een vrouw ben. (overigens, ik kan een aardig woordje gespierde taal meespreken, als het moet). Concentratieproblemen om wat dieper op een onderwerp in te gaan. Deze mannen, die ondanks dat ze niet gebruiken, nog in het vangnet van de verslaving zitten. We hebben mogen vertellen dat er een AA is, dat AA ons geholpen heeft om bij het eerste glas vandaan te blijven, dat wij het niet alleen hebben hoeven doen.

Beroepsmatige belangstelling

Na afloop binnen met de professionele verslavingsdeskundige van deze afdeling gepraat, toen weer terug richting uitgang. Alle posten opnieuw voorbij waar we ons moeten melden en identificeren. De liften die niet ‘zomaar’ liften zijn. Zelfs de liften zijn bewaakt. In een gang komen we iemand van het personeel tegen die een scriptie wil schrijven over zelfhulpgroepen die gevangenissen bezoeken. Er is haar documentatie overhandigd. Zo snijdt het mes aan twee kanten voor AA. Voor mensen die beroepsmatig met alcoholisme te maken hebben en voor de nog lijdende alcoholisten

Doorgeprikte muur

Buitengekomen in de stralende zon, napraten over het VPI werk. Over alle overleggen die de VPI coördinator met veel geduld met justitie doet om voorlichting te mogen geven in de gevangenissen. Een gemotiveerde man, die een groot deel van zijn tijd gebruikt om iets te kunnen doen voor de alcoholisten die in de gevangenis zitten. Man…waar haal je het geduld vandaan, dacht ik. En toch…het is prachtig werk, als je door de macho muur heenprikt van de gedetineerden, zie je eenzame en verdwaalde mensen, was ik dat ook niet, ooit?

Oprechte eer

Ik word teruggebracht naar het station. We nemen afscheid. Prachtig weer is het. In vrijheid koop ik een saucijzen broodje en een cola’tje en denk aan de mannen die een lange weg te gaan hebben. Wat ze doen met hun leven is hun keuze, daar kunnen we als AA’ers niets aan veranderen. Als er eentje is die oprecht de alcohol vaarwel wil zeggen, lijkt het mij een hele eer om deze in de werkgroep te mogen verwelkomen.

Geplaatst in Commissies, Ervaringen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*