Na ruim een jaar

Na de afgelopen heftige periode, waar ik overigens nog niet mee klaar ben, begint er weer iets meer structuur in m’n leven te komen. De rust is nog ver te zoeken, maar zal allemaal wel goed komen, ooit. Ik probeer per dag te leven en de positieve dingen te zien, maar vind het af en toe verrekte moeilijk. Het stoppen met drinken heeft voor mij behoorlijk wat voeten in aarde gehad en af en toe twijfel ik wel eens of ik er wel goed aan gedaan heb. Hier spreekt de ware alco….de fles blijft op z’n tijd lonken. Evaluatie van het afgelopen jaar:

Eind oktober 2001;

Ik vind dat het alcohol gebruik van me zo de spuigaten uitloopt, dat ik er eindelijk echt wat aan wil gaan doen met hulp van AA. Na ik weet niet hoe vaak de AA-site bezocht te hebben ben ik tot de conclusie gekomen, dat ik hoogstwaarschijnlijk een alcoholiste ben en al zo vaak heb geprobeerd om te stoppen, nee minderen is beter omschreven,wat ik niet red in m’n eentje.

Begin november 2001;

Voor het eerst naar een bijeenkomst van AA en in plaats van zwervers en mensen die al met een been in het graf staan, kom ik er mensen tegen, zoals jij en ik, met maar 1 hoofdprobleem, we hebben ons alcoholgebruik niet onder controle. Dat was een verademing, ik voel(de) me er direct thuis, ik was niet meer de enige die met de alcohol worstelde.

December 2001;

Ik had een aantal weken niet meer gedronken en vond het nodig om het weer eens te proberen; zo erg was het allemaal niet met me…. Dat heb ik geweten; vrijdag 2 glazen wijn, zaterdag 3, zondag had ik aan een emmer tekort. Maandag een ongelofelijke kater, conclusie, ik ben wel degelijk een alcoholiste. Woensdag met schaamtegevoelens naar debijeenkomst, heb verteld wat het weekend was gebeurd en ipv, dat ze me een sukkel vonden, werd me verteld, dat ik niet in het gebeurde moest blijven hangen, maar gewoon de draad weer kon oppakken, wat ik ook gedaan heb. Wat was ik blij met het begrip, men accepteerde me zoals ik was, ik voelde me opgelucht.
Vanaf toen heb ik geen glas alcohol meer aangeraakt, ik heb aanvaard dat ik een alcoholiste ben en het altijd van de drank zal verliezen.

Einde verhaal?

Nee, eigenlijk begint het hier pas. Eenmaal zonder drank, zag ik in dat ik mijn leven totaal verkeerd ingericht had, me altijd aan de omgeving aanpaste om maar aardig gevonden te worden. Ik moet en moest nee leren zeggen, dit is een gevecht waar ik af en toe behoorlijk moe van word. De naaste omgeving heeft de grootste moeite met hoe ik nu ben en de meeste proberen me nog steeds in het oude harnas terug te krijgen, op enkelen uitgezonderd.

Het leven zonder alcohol? Zeker niet makkelijk, behoorlijk verwarrend ook, met vragen als; wat heb ik bereikt tot nu toe, behalve dat ik ruim een jaar niet meer drink? Mijn leven is behoorlijk wankel geworden, drinken was makkelijker, dan hoefde ik niet na te denken, in het weekend had ikhet druk met drinken en het bestrijden van de kater, door de weeks had ik het veel te druk met mijn werk, dan dronk ik ook niet (zoveel).

Voelt of het net begonnen is

Ik had het kinderlijke idee, als ik eenmaal een jaar droog zou staan, het ergste achter de rug zou hebben, het tegendeel is waar, het voelt of het pas begonnen is, de beslissingen die ik heb genomen kan ik niet meer terugdraaien, wil ik ook niet meer, maar ik moet verder en afleren om het verleden te idealiseren met vragen als o.a. was het allemaal zo erg?
Ja, het was erg, zo erg dat ik het leven niet aankon en vluchtte in de drank. Hoe verder? De tijd zal het leren, om maar eens een cliché te gebruiken, drinken zal het niet oplossen, zelfs erger maken, is iets wat niet meer aan de orde is, nu nog leren leven voor mezelf en dat vind ik moeilijk

Geplaatst in Ervaringen, IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*