Sinterklaas, ik wilde niet

sinterklaasIk ben op sinterklaasavond naar de werkgroep geweest. Omdat december voor velen een moeilijke maand is en er feestdagen op woensdag vallen. Voor sommige mensen is het lastig het eerste glas te laten staan. Aangezien ik geen sinterklaas vier, vond ik het wel prettig om gewoon naar de werkgroep te gaan. Een paar banketstaven en gevulde speculaas en een heel plezierige avond gehad. Alhoewel, er worden op de werkgroep natuurlijk best wel moeilijke dingen besproken. We komen tenslotte niet bij elkaar omdat we last van zweetvoeten hebben.

Nare herinnering

Toch is het heel prettig om elkaar te kunnen vertellen, hoe het was toen we nog dronken en hoe we ons nu voelen nu we niet meer drinken. Ik heb het verhaal gisteren niet verteld op de groep, maar ik heb nog een nare herinnering aan de tijd dat ik wel sinterklaas vierde..

Opofferen

Komt ie: Ik moest altijd zoveel. Zo ook sinterklaas vieren bij mijn ouders. Mijn broers en zussen konden niet (eigen gezinnen en werk) dus ik vond dat ik me op moest offeren. Ik had er geen barst zin in en zag er als een berg tegenop. Wat heb ik gedaan voor ik erheen ging? Je raadt het al, ik heb eerst een halve fles bessenjenever naar binnengewerkt, misschien dat het dan nog leuk zou worden. Half dronken op de fiets richting ouders gegaan.

Als ze maar niet merken

Ik kwam daar aan. Koffie…bah…koffie, daar kreeg ik het van aan mijn maag. Ondertussen zat ik me vreselijk op te winden op een manier van, als ze maar niet merken dat ik gedronken heb. (Mijn ouders drinken wel, maar dan echt met mate). Doordat ik me druk zat te maken begon ik te hyperventileren en niet zo’n beetje ook. Ik ben naar huis gegaan, met de smoes dat ik plotseling niet lekker werd. Ik werd ook niet lekker, maaruh… het was wel oorzaak drank.

Kwaad thuis

Niet iets om trots op te zijn, eigenlijk schaam ik me te pletter. Ze weten het overigens nog steeds niet waarom ik toen zo ziek naar huis ben gegaan. Thuis gekomen zat ik me weer verschrikkelijk kwaad te maken op mezelf waarom ik me nu niet ‘gewoon kon opofferen’. Het was maar één avondje. Wat zeurde ik nu?

Geen tijd voor mezelf

Nu zeg ik. Het waren zoveel avondjes. Met kerst, met oud en nieuw en met verjaardagen, ik moest zoveel. Niet alleen bij mijn ouders, hoor. Ook mijn schoonfamilie eiste hun tijd, de vrienden en vooral niet te vergeten de werkgever van mijn echtgenoot in de maand december. En dan had ik ook nog een normale baan. Ik had geen tijd om aan mezelf toe te komen en zocht mijn heil om te kunnen ontspannen, in de drank, dan lukt het nog een beetje, dacht ik.

Verraden door ‘vriend’

Dezelfde drank die mij eerst ontspande, is mijn ergste vijand geworden. Mijn ‘vriend’ die me verraden had. Vrienden die je verraden, mag je verdrietig om zijn. Je kunt het als een soort rouwproces zien. (Tenminste dat zei iemand van de werkgroep tegen me). En zo voelde het ook toen ik eenmaal gestopt was. Ik mistte mijn ‘vriend de alcohol’, want ik had hem de deur gewezen. Daar nam ‘de vriend’ niet zomaar genoegen mee.

Ik moet niets!

Ik heb bij de werkgroep ‘nee’ leren zeggen. Eerst tegen de alcohol, later ook tegen teveel stress. Ik ‘moet’ namelijk helemaal niets als ik dat niet wil. Ook dat is een proces geweest waar ik in gegroeid ben. Niet makkelijk, maar een geweldige ontdekkingsreis om mezelf te leren kennen. De persoon die ik werkelijk ben, en niet zoals ze denkt dat anderen vinden dat ze zou moeten zijn.

Geplaatst in Ervaringen, IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*