Steeds die omarmde figuurtjes

broodjeEn dan opeens komen we als bij toeval langs een galerie/kerkje in het oosten van het land. Aan de buitenkant wat vrolijk gekleurde schilderijen en kunstwerken. Het heeft aantrekkingskracht, maakt nieuwsgierig. Al eens eerder onverwachts in een kerkje geweest waar we per ongeluk op een expositie stuitten wat zeer verrassend was. Dit gebouw was omgedoopt tot galerie en kunsthandel.

Gevoelige snaar

Bij binnenkomst spreken de eerste kunstwerken die ik zie niet erg aan. Drie schilderijen, voorstellend iets wat in mijn ogen op Karel Appel moet lijken en als verfverspilling aandoet. Dikke klodders verf op linnen gestapeld. Een stukje verderop een schilderij/kunstwerk wat van lichtgrijze naar zwarte puntjes gaat. Als je er verderaf komt te staan, kan je zien wat het voorstelt; drie honden..mwoah. In het midden van de galerie een bronzen beeldje; een vrouw met fragiel bovenlijf en enorme dijen die taps toelopen naar smalle enkels en voeten. Veel eigen werk van de galeriehouder aan de wand waar ik langsloop, kleurig werk, ziet er vrolijk uit, maar mist de gevoelige snaar. Het is aardig, het is leuk, het is kleurig, het is…niet meer; niet minder.

Aan de grond genageld

Ik draai me om naar de andere wand en sta als aan de grond genageld, oog in oog met een enorm schilderij van Herman Brood.  Van alles vliegt er in een paar seconden door me heen; geshockeerd voel ik mijn reactie, het kippenvel trekt bij me omhoog. Ik kijk naar de eenvoud wat gevoelsmatig zoveel zegt over mijn leven. Ik probeer het te omschrijven, te verwoorden. Op het moment dat ik met het schilderij geconfronteerd word; twee figuren die elkaar omarmen, de zielsverwantheid, hoop, wanhoop, strijd, onmacht, steun, blijdschap, kracht, zoveel…..in de verte een doel, welk doel? Een paar penseelstreken, een paar kleuren, kinderlijk gemaakt, en het laat zoveel emoties bovenkomen in die paar seconden.

Levenseinde met veel impact

Dralen, erheen lopen, droomwereld? Realiteit? Zou hij ooit geweten hebben dat? Nee……….natuurlijk niet, hij heeft nooit geweten dat het einde van zijn leven zoveel impact op dat van mij zou hebben. Frappant is het wel, voor mij, die nog leeft. Frappant is ook dat ik minder dan een maand geleden ook met zijn werk geconfronteerd werd in het huis waar ik ooit geboren ben. Waar ik toen dacht; als ik eens de kans krijg om in het bezit te komen van, als zijn werk het zou kunnen vertellen dat…dat? Ja wat? Dit wat ik nu zie en voel? Het is zo groot, zo immens, zo aanwezig, zo een deel van mij. Durf ik zoiets groots, zo aanwezig, zoveel van mezelf te laten zien, bij me te laten horen, zo tastbaar vertegenwoordigd te laten zijn in mijn woonomgeving?

Het is handel

De galeriehouder komt erbij, hij vertelt dat de galerie lange tijd niets van Herman Brood in de verkoop gehad heeft, dat dit schilderij over de voetbal gaat. Het klinkt zo zakelijk, zo gevoelloos, zo…… wat maakt het hem uit; het is handel. Hij vertelt op een manier van; blij dat ik er weer een paar heb die weer verkocht kunnen worden. Mijn persoontje wil dit niet weten, niet horen, het zakelijke geblaat. Hij haalt me van mijn roze wolk af, waar vele emoties tegelijk om voorrang vechten.

Ontroerende geschiedenis

We doen een poging om hem in grote lijnen de geschiedenis te vertellen, het gevoel, waarom het ons op een andere manier ontroert. Zijn inlevingsvermogen wist de man goed te verbergen. Ik geef hem in gedachten direct het stempel; eikel.
Of klopt mijn idee over zijn eigen kunstwerken als; leuk, aardig, kleurrijk, maar helaas het mist iets? Misschien heeft hij niet zoveel oog voor gevoel. De man vertrekt richting zijn kantoor, wat aan de galerie grenst.

Twijfels afwegen

En dan begint het gevecht in me. Zou ik het in bezit willen hebben? Ja! Jawel, maar het is zo groot. Kopen? Nou…in het verleden heb ik meer spontane aankopen gedaan. In de hoop dat het me gelukkiger zou maken. Het is nogal een klap geld wat ervoor gevraagd wordt. Is het wel wat ik er zo graag in wil zien? Had die sukkel nu zijn mond maar gehouden. Het ging over de EK zei hij. Tsja..tijdens de EK dat dit gemaakt is, dronk ik nog. Moeilijk, moeilijk, wat moet ik nu? Je mag jezelf wel verwennen. Wat zou je liever; een camera of het schilderij? Allebei natuurlijk. Met een camera kan ik meer doen, meer spelen. Hier kijk je alleen maar naar. Reserveren kan ook, om erover na te denken. O, is dat zo? O.

Willen en durven kiezen

Ja maar….het is zo duur, het is zo groot, het is zo aanwezig. Ik bedenk; je stopt het niet zomaar weg. Als het er is, is het er. Duidelijk aanwezig in je omgeving, je kunt er niet omheen, of het ontwijken. Ja maar…..als ik het zou aankopen; het is niet de ideale tijd. Weet nog niet hoe het met mijn werkgever gaat aflopen, weet nog niet wat de toekomst gaat doen, ben pas weer bij een sollicitatie afgewezen. Deze tijd zal me dan ook steeds herinneren als het eenmaal om me heen is. Smoezen? Ik weet het niet. Of ben ik gewoon een zuinige Hollander? Of ben ik weer bang beoordeeld/veroordeeld te worden, omdat ik iets in bezit zou hebben wat weer eens niet aan de normen, waarden en goedkeuring van anderen voldoet? Was ik dat schilderij maar nooit tegengekomen….. Zeikerdje, trutje, je wilt en durft gewoon niet te kiezen. Makkelijker als het voor je gedaan wordt, vind je niet? Ja, nou, weet ik veel, het komt er natuurlijk wel op neer, dat niet kiezen ook kiezen is.

Ging het maar zo gemakkelijk

Dit is de wijsheid van van een groepsgenoot. Kies je niet; het komt echt niet naar je toe gewandeld. Dan ben je het kwijt en heb je gekozen om het te laten gaan. Grrrr… Ik wil aan iets anders denken, even geen schilderij of andere dingen die ik moet overpeinzen, waarvoor ik moet kiezen, moet handelen. Weg ermee voor dit moment. Is nog niet aan de orde vandaag. Helaas, ging het maar zo gemakkelijk, steeds zie ik die omarmde figuurtjes met hun doel voor me. Wel, niet, wel, niet. Weet niet, het is zo groot…..

Opstijgende auto

’s Nachts in bed; jakkes, ik kan er niet van slapen, wil eruit, wil het opschrijven, wil het kwijt om op deze manier inzicht te krijgen wat ik nu wil. Wel of niet…als je moet kiezen…..ik hoef niet te kiezen, die camera komt toch. Dat weet ik. Wel niet, wel niet, wel niet en uiteindelijk zonder antwoord in slaap vallen. Tussendoor nog kort wakker worden; ik heb gedroomd. Het schilderij past niet in de mini auto die ik bezit, het wordt met een touw aan het dak vastgebonden. Rijdend op de snelweg stijgt de auto met schilderij en mij op, steeds hoger en verder.

Een reden te meer

’s Morgens…nog steeds geen besluit genomen. Wat kan mij het schelen! Ik doe net of ik gek ben en vraag of de galerie het voor mij wil reserveren. Ik stel de vraag via mail. En steeds maar dubben. ‘s Middags een mail terug gekregen, ik krijg twee weken om me te bedenken. Het geeft armlengte, ruimte om mijn overpeinzingen op een rijtje te krijgen. Het eindelijk op te schrijven, om de keuze te vergemakkelijken. Teruglezend, tsjonge was het zo moeilijk? Geld? Vandaag geen probleem. Oude omgeving; de goedkeuring? Hallo, dit is oud gedrag, jij vind het toch mooi? Uhh ja. Onzekerheid vanwege de niet ideale omstandigheden bij aankoop, zodat deze herinneringen zouden kunnen meespelen? Het arbeidsconflict is peanuts. Het heeft er niets mee te maken. Toen je stopte met drinken waren de omstandigheden ook verre van ideaal en wist je ook niet waar het zou eindigen. Het enige wat je wist was dat je niet dood wilde. Niet wilde eindigen als Herman Brood. Wat dat betreft is het zelfs een reden te meer om het in je bezit te krijgen.

Blijft over..het is zo groot… So what?

Geplaatst in IK, Mailgroep

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*