Tweede jaar afgerond

Terugkijkend op het tweede jaar. Wat is er zoal gepasseerd? Niet drinken, wat op nummer 1 blijft staan. Het jaar van nog meer veranderingen. Na de scheiding heb ik woonruimte bij een boer gevonden. Een woonruimte op het platteland, het uitzicht vanuit de bovenverdieping waar de woonkamer lag was fantastisch. Een prachtig weids uitzicht.

Wonen in the middle of nowhere

Alleen….. De man was in de veronderstelling een toekomstige boerin/echtgenote in huis gehaald te hebben. Terwijl ik hem duidelijk verteld had alleen tijdelijke woonruimte te willen, tot iets zelfstandigs voor mij ter beschikking zou komen. En dan wordt wonen in the middle of nowhere griezelig.

Schreeuwend, scheldend en veroordelend

Ik moest om 22.00 uur binnen zijn. Ik mocht na 21.00 uur niet meer telefoneren, deed ik dat wel, werd de stekker uit de centrale kast getrokken. Ik mocht de deuren van mijn eigen vertrekken niet op slot doen. Hij moest weten waar ik geweest was, of naartoe ging. Zondag voor 11.00 uur s morgens geen geluid maken, wat onmogelijk was in dat huis, tenzij ik in bed zou blijven liggen. Het was november/december en het werd in mijn woongedeelte vaak niet warmer dan 15 graden. Mijn bezoek werd gecontroleerd en hij maakte uit, wie er wel of niet op bezoek mocht komen, want het was ZIJN HUIS en ZIJN ERF. Wie zonder zijn toestemming kwam dreigde hij van het terrein af te slaan. Ik ben zo bang geweest, dat hij mij, of mijn bezoek wat aan zou doen. Ik zie hem nog staan in het woonvertrek, schreeuwend, scheldend en veroordelend alsof ik een misdadiger was.

Ontheemd en afhankelijk van goodwill

De kerstdagen bij een vriendin doorgebracht en de jaarwisseling bij mijn zus. Ik voelde me ontheemd, hoorde nergens. Was afhankelijk van de goodwill van anderen. Ten einde raad mijn ex gebeld of ik weer terug kon, de woning waar hij in leeft is nog steeds gezamenlijk bezit. Het was niet de ideale oplossing, maar alles beter dan de boer. De instanties die ik het probleem uitgelegd heb; ze vonden het heel vervelend, helaas, ze vertelden me niets te kunnen doen.

Eindelijk een eigen stek

Tot een moment in februari nadat ik met een goede vriend naar een concert geweest was en de volgende dag thuiskwam. Een appartement toegewezen gekregen in het stad waar ik zo graag naartoe wilde. Weg uit de oude omgeving, verder met het leven op een andere manier. Na drie keer verhuizen in een half jaar eindelijk een stek voor mezelf.

Problemen met belangrijke levensader

Na een week wonen in het nieuwe onderkomen kreeg ik problemen met de kabelaansluiting van de pc. Goed, ik drink dan niet meer, maar het idee zonder pc te leven is een drama voor me. Veel schrijf ik van me af, mijn internetcontacten zijn een belangrijke levensader voor me. Ik moest de pc formatteren van het kabelbedrijf. Ze zouden anders geen technicus langs laten komen. De meeste gegevens op cd-rom opgeslagen. De technicus kwam langs en vertelde doodleuk dat het kabelmodem stuk was. Daar zat ik, met een lege pc en software die zich niet meer wilde laten installeren. De man vertelde dat dit zijn probleem niet was. Hij wenste me een pretige middag en ging naar de volgende klus.

Brullende alcoholpapegaai

En dat is een moment geweest, waar ik afschuwelijk dicht bij de drank geweest ben. Zelfmedelijden sloeg in alle heftigheid toe en de alcohol papegaai begon te brullen, wat kan jou het schelen, het heeft geen zin, waar doe je het voor? Jankend de telefoon gepakt en een groepsgenoot gebeld. Veel ellende van me afgepraat en de fles kunnen weerstaan.

Ik wist het toch zo goed?

De rust eindelijk weergekeerd? Nee, nog niet natuurlijk. Alle perikelen van het laatste half jaar hadden behoorlijk wat invloed op me gehad en nu er niets meer te regelen en te overleven viel, sloeg de rusteloosheid toe. Ik voelde me niet thuis in het appartement, het was wennen in de stad. Veranderingen op het werk. De familie en oude vrienden waren het niet met mijn keuzes eens. Ik wist het toch zo goed? Moest ik niet zeuren ook, eigen schuld dikke bult. Veel gepraat, gebeld, geschreven, gemaild en gechat met lotgenoten en langzaam werd ik kalmer.

Ingebakken oude angsten

Het tweede jaar zonder alcohol afgerond, hoe sta ik ervoor? Eerst geveld door angst en onzekerheid, kan ik niet, durf ik niet, ben te dom. Voor mezelf kiezen? Het gaat me niet lukken. Teveel tegenstand van de oude omgeving. Neiging om te vluchten, angst om veroordeeld en beoordeeld te worden. Het oude zit er zo ingebakken; je weet het toch zo goed? We hebben altijd al gezegd dat je het niet kan. Doe maar gewoon, dan doe je gek genoeg. Doe niet zo moeilijk. Kapsones heb je. Weet je wel wat je ons aandoet? Waar hebben we dit aan verdiend?

Afstand nemen en loslaten

Deze ‘opstekers’ kreeg ik nadat ik gestopt was met drinken van de oude omgeving. Voor die tijd was ik gezellig, de zich zelf wegcijferende, de ook wel eens dwarsliggende, maar uiteindelijk toch volgzame. Heb de keuze gemaakt om afstand te nemen, los te laten, is beter voor me. Verdriet en pijn doet het wel.

Er is een uitweg

Ondertussen een schoolopleiding begonnen. Ik ervaar het als een uitdaging. Ook veel andere dingen die ik tegenwoordig doe en meemaak vind ik meestal leuk. Ik weet, er is een uitweg. Het begint met het eerste glas te laten staan. Heb de luxe de onmacht, ervaring, hoop en kracht te delen met lotgenoten die aan een half woord genoeg hebben.

De handreiking; heb hem gezocht, gevonden en gepakt.
Ben ontroerd.

Geplaatst in IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*