Wie geeft graag toe machteloos te staan

Nou ik niet, het feit ligt er. Hoe heeft het zo ver kunnen komen met me? Tsja…..dat is een lang verhaal. M’n eerste biertje of wijntje, ik weet al niet meer wat het was, heb ik gedronken toen ik een jaar of dertien was. Zat in de puberteitsjaren en begon uit te gaan, lekker naar de kroeg, gezellig met vrienden en vriendinnen. Normaal biertjes drinken elk weekend, tot zo ver niets aan de hand. Waar is het mis gegaan?

Perfecte mateloze

Dat kwam ongeveer rond m’n 30e, toen begon ik de alcohol als troost uit te vinden. In de weekenden werd altijd al stevig gedronken door echtgenoot en mij en de vriendenclub, door de week dronk ik normaal gesproken niet. Het moest altijd gezellig zijn in het weekend, problemen waren er niet, die werden gemaakt. Ik voelde me wat dat aangaat alleen op de wereld staan als er iets gebeurde, waar ik steun of support bij nodig had. Op een gegeven moment zijn er een aantal nare dingen snel achter elkaar gekomen wat voor mij grote gevolgen heeft gehad. Was mateloos in m’n werk, kon het niet loslaten, wilde de perfecte collega zijn, perfecte huisvrouw, perfecte echtgenote en perfecte vriendin, eigenlijk wilde ik overal perfect in zijn, maar ja, ik ben ook maar een mens, dus vond dat ik faalde.

Wc pot aan de binnenkant bekijken

Feesten georganiseerd en gegeven, het kroegleven ging nog steeds door, leuk, leuk, leuk, dacht ik en door het ‘geweldige’ drukke leven van me, raakte ik overspannen. En toen vond ik het wiel uit voor door de week, ik kon me met een glas wijn zo heerlijk ontspannen, het leven zag er rooskleuriger uit en niet zo moeilijk meer. Ik hoefde als ik dronk ook niet zoveel van mezelf. Dat ging een aantal jaar redelijk goed, maar het werd langzaam aan steeds meer wat ik ging drinken. Ik wilde minderen, maar als de dag om was, had ik er wel eentje verdiend. En als ik me in het weekend voornam om maar een stuk of 4 glazen te drinken, begonnen ze eigenlijk pas te smaken, dus ging ik door, ondanks al m’n goede voornemens. Gevolg: de volgende dag een schuldgevoel en negen van de tien keer de wc pot aan de binnenkant bekijken.

Verdorie, ik, die m’n leven zo goed op de rail had, kon niet eens m’n drankgebruik binnen de perken houden. Ik had alles, een echtgenoot, mooi huis, auto voor de deur, leuke baan, vrienden, hobbys een paar katten, wat wilde ik nog meer? Ik wilde minder drinken en dat was nu iets wat me niet lukte. De laatste maand van mijn drinktijd had ik altijd wel een reden om te drinken; ik had het verdiend als het mooi weer was (om het te vieren), als het regende (kon ik toch niets doen), als het niet liep op m’n werk, als het wel liep op m’n werk, als er visite was, als er geen visite was, als ik vrolijk was en helemaal als ik verdrietig was of niet lekker in m’n vel zat. En dat was die laatste maand vaak, heel vaak. Ik moest op een of andere manier drinken. Ik zou toch niet een alcoholiste zijn? Alco’s zijn toch mensen aan de onderkant van de maatschappij, zwervers, mensen zonder werk, maar niet mensen zoals ik?

Niet alles op mij van toepassing

Diverse malen via de pc de AA-site bezocht, gelezen, herlezen, nogmaals gelezen, ik las veel dingen die ook op mij van toepassing waren, niet alles, maar toch.  Ja, maar, maar, maar, ik wilde zo graag sociaal drinken. Dat heb ik diverse malen geprobeerd, helaas werden er altijd meer dan de bedoeling was. Op een gegeven moment, heb ik met de moed der wanhoop, (ik had een verschrikkelijke kater) de AA gebeld bij mij in de buurt, ben er met angst en beven naar een groepsbijeenkomst gegaan, want wat zou ik tegenkomen? Zwervers? Griezels? Het viel alles mee, gewoon mensen zoals jij en ik, met een probleem, we hebben ons drankgebruik niet onder controle, als we beginnen te drinken, willen we altijd meer.

Toen ik er voor het eerst bij de groepsbijeenkomst binnenkwam, was mijn enige gedachte……, zitten en je mond houden. Wat voelde ik me klein, wat schaamde ik me. Wat vond ik het erg om toe te moeten geven dat ik machteloos sta tegenover de alcohol. Dat als ik begin met drinken, ik niet meer kan stoppen. Dat mijn lijf vol moet. Dat ik altijd meer wil als dat eerste glas er eenmaal inzit. Ik heb zoals iemand het in onze groep zo leuk omschrijft, aan een glas teveel en aan een emmer te weinig.

Papegaai op schouder

Sociaal drinken zal ik niet meer kunnen, daarvoor ben ik te ver doorgeschoten geweest. Ik moet zeggen, sinds ik gestopt ben met drinken, ben ik me lichamelijk direct een stuk beter gaan voelen. Geestelijk heeft wat langer geduurd, er zat steeds een soort papegaai(figuurlijk) op m’n schouder die zei; eentje kan wel. Het heeft behoorlijk lang geduurd voor die verdwenen was, vooral in de weekenden. En soms komt hij nog wel eens te voorschijn. De binnenkant van de wc pot bekijken heb ik er niet meer voor over, drinken doe ik niet, gisteren niet en vandaag niet. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van de alcohol. Daar heb ik AA bij nodig en voel me thuis, omdat ik met lotgenoten te maken heb. We hebben aan een half woord genoeg en begrijpen waar het over gaat, of wat we bedoelen. Een prettig gevoel om niet de enige te zijn.

Geplaatst in IK

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*