De terugval

Het blijft heel moeilijk te begrijpen: iemand is verslaafd, kickt af en ziet een en ander aan realiteit onder ogen. Geen aangename realiteit. Dat het een tijd duurt voordat iemand zich realiseert dat de verslaving de bron van het meeste kwaad is weet iedere hulpverlener wel. Maar veel cliënten weten dat op een gegeven moment drommels goed.

Ze weten wat er op het spel staat, ze weten wat er gaat gebeuren als ze terugvallen en wat ze zichzelf aandoen, en toch gebeurt het. Werkgevers hebben een laatste kans gegeven, een huwelijk of relatie loopt gevaar, contact met kinderen staat op het spel, en de cliënt gaat toch drinken of gebruiken. Er is geen sprake meer van onthoudingsverschijnselen, zodat een cliënt wel moet gebruiken, maar toch doet hij het weer.

Nu kun je zeggen dat verslaafden gewoon gestoord zijn, of ziek, maar daar blijkt in het dagelijks leven niets van. Je kunt ook zeggen dat verslaafden gewoon slappelingen zijn, geen ruggengraat hebben. Echter, iedereen die ziet hoe lang drugverslaafden zich weten te handhaven in een vijandige drugsscène, en hoe lang alcoholisten het volhouden om met een uit de hand lopende verslaving toch door te functioneren, die kan moeilijk waarmaken dat mensen met een verslaving niet over doorzettingsvermogen zouden beschikken.

Geen wonder dat er zoveel modellen bestaan om dit mysterieuze verschijnsel te kunnen verklaren, en zoveel therapiesoorten om het te bestrijden.

Bron: vansanten.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *