Wat is verslaving?

Hoe kan men over een verslaving denken?
Tijdens de inwerkperiode van de Detox in 1986 hebben we al een aantal mogelijke visies op een rij gezet:

  1. De opvatting in vroeger eeuwen dat verslaving een ondeugd was, een zonde, die via religieuze praktijken moest worden aangepakt.
  2. Het ziekte model van de 20ste eeuw.
  3. Het Freudiaanse model, waarin sprake is van fixaties uit de hele vroege jeugd, die nog doorgewerkt moeten worden wil genezing mogelijk zijn.
  4. Het gedragsmatige model, waarbij het gaat om aangeleerd gedrag dat weer afgeleerd moet worden
  5. Het gezinstherapeutische model, waarbij het probleem ligt in de interacties tussen familieleden die geherstructureerd moeten worden.
  6. Het sociale model, dat ervan uitgaat dat verslaving een gevolg is van schadelijke maatschappijstructuren.
  7. Het systeemtheoretische model, waarbij men aanneemt dat communicatiestoornissen tussen de cliënt en de totale maatschappelijke omgeving een sleutelrol spelen.
  8. Het psychiatrische model, waarin stoffen gebruikt worden als zelfmedicatie voor ziektebeelden als depressie en angststoornissen. Etc. etc.

Ieder van deze modellen heeft vanzelfsprekend ook eigen oplossingsstrategie?. Er zouden niet zoveel verschillende modellen bestaan als het om een simpel verschijnsel ging. Er zijn tenslotte betrekkelijk weinig visies op het probleem van een gebroken been.

Waarom zijn er dan over verslaving zoveel? Wel, voornamelijk omdat het eigenlijk om een volstrekt onbegrijpelijk fenomeen gaat. En dan gaat het niet over de verschijnselen van tolerantie en afkicken en zo. Die zijn nog wel te volgen.

Nee, wat veel moeilijker voor te stellen is, is het fenomeen van de terugval, en dat is ook wat behandeling noodzakelijk maakt. Als de afkick het probleem was hadden we aan een paar Detoxjes in Nederland genoeg voor het hele verslavingsprobleem.

Bron: vansanten.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *