Verslag van de 59e AA-conventie in Lunteren.

Na enige aarzeling toch maar ingeschreven voor het hele weekend. Ik had vooraf wat bedenkingen omdat ik helemaal geen idee had wat me te wachten stond. Een AA-conventie
wordt (vanwege onze anonimiteit) natuurlijk nooit beschreven in een tijdschrift, een krant,
laat staan dat er ooit aandacht aan wordt besteed door andere media zoals televisie.
Onbekend maakt onbemind, en de inschrijfkosten, weliswaar all-in met 2 x ontbijt, 2 x diner en 1 x lunch, waren niet bepaald op een koopje.

Na een lange rit, flink vertraagd door de gebruikelijke vrijdagmiddagfiles, kwam ik met
mijn reisgenoot Heinz aan bij het Hotel Belmont in Lunteren.
Het eerste wat mij opviel was een bordje aan de wand van de lobby met de tekst ‘WIJ SCHENKEN GEEN ALCOHOLHOUDENDE DRANKEN’ Hee, een alcoholvrij hotel dat had ik nog nooit gezien. Dit bordje zat er kennelijk altijd en niet alleen ter gelegenheid van deze conventie.

De ontvangst door een dame van het organiserend commitee was allerhartelijkst. ‘Ga maar gauw aan tafel want het voorgerecht is al voorbij en anders mis je het eten. Inchecken doe je maar na afloop’
We werden ook aan tafel vriendelijk verwelkomd door de aanwezigen en ook hier viel weer op dat de sfeer allerhartelijkst was en niet zoals gebruikelijk enigszins afstandelijk of afwachtend.

Na het eten was er al meteen een meeting in de grote zaal. Dit was de officiële openingsmeeting en op deze meeting werd een grote kaars aangestoken die het hele weekend bleef branden. Daarna werd de microfoon doorgegeven aan ieder die het woord wilde.
Bij elke spreker weer dat feest van herkenning: ‘Mijn naam is XXXXX en ik ben een alcoholist’ De zaal begroet elke spreker met ‘hallo XXXXX’ Het verhaal wat dan volgt is van alle tijden. Telkens weer die strijd om te proberen op te houden met drinken, telkens weer de onmacht dat het alweer niet lukt. Dan het besef dat er een Hogere Macht moet zijn die eindelijk het inzicht brengt dat de alcoholist zelf niet in staat is om de drank de baas te worden, het inzicht dat de alcoholist aan een ziekte lijdt, en de dankbaarheid tenslotte dat dankzij de AA deze alcoholist 1, 5, 10, 25, 40 jaar droog is en droog kan blijven.

Het thema van deze conventie 2007 is ‘Vrijheid door aanvaarding’ Als je kunt aanvaarden
dat je onmachtig staat tegenover alcohol, als je aanvaardt dat je alcoholisme een voldongen feit is, dan is dat mede dankzij de verhalen aan de AA-tafels een bevrijding van je geest.
Je voelt je weer vrij om te leven, om je leven zelf in de hand te hebben en om uit vrije wil
verstandige beslissingen te nemen. Beslissingen die niet gestuurd worden door de zucht naar alcohol. Beslissingen die er toe leiden dat jouw leven en het leven van de mensen in je omgeving een stuk gelukkiger wordt.

We ontdekken gaandeweg dat er niet alleen in de grote zaal een meeting aan de gang is.
In aangrenzende vergaderzaaltjes zijn er nog veel meer. Een engelstalige, een duitstalige, een
Al-Anon meeting, een Al-Ateen meeting, een ACA meeting, een roze meeting.
Er lopen tientallen mensen rond en vrijwel zonder uitzondering worden we door iedereen
vriendelijk begroet.
Om 12.00 uur ‘s-nachts is alles zo’n beetje afgelopen en gaat iedereen naar bed.

Zaterdagmorgen na het ontbijtbuffet beginnen er steeds meer deelnemers binnen te stromen die niet in het hotel geslapen hebben. Het wordt drukker en drukker.
Er beginnen vanaf 9.00 uur weer meetings. Alle zalen en zaaltjes zijn bezet en je kunt non-stop meetings begroeten zoveel als je wilt. Ongelooflijk zo veel mensen en zo veel vriendelijkheid alom. Het lijkt wel een grote familie!
In een van de zalen is een grote verkoopstand ingericht waar boeken, flyers, buttons en nog veel meer zaken te koop zijn die iets met AA te maken hebben.

Na de lunch begint het officiële gedeelte met een welkomstwoord door de voorzitter van AA-Nederland. Meerdere sprekers doen hun zegje en er is een vlaggenparade waarin een groot aantal vlaggen voorbijkomt. Ik zit tamelijk vooraan en als ik bij de parade omkijk naar de binnenkomende vlaggendragers blijkt de grote zaal bomvol te zijn.
Het blijkt dat op deze conventie ongeveer 10 nationaliteiten vertegenwoordigd zijn.
Een programma-onderdeel is de countdown. De dagvoorzitter noemt het aantal jaren dat iemand droog is, terugtellend van 50 jaar tot 1 dag. Telkens als de jaren omgeroepen worden gaat de groep staan op wie deze jaren van toepassing zijn. Het blijkt dat de oudste AA-er al ruim 45 jaar droog is en dat de jongste deelnemer pas 5 dagen geleden droog is geworden.
De oudste overhandigt het grote AA-boek aan de jongste als welkomstcadeau. Zeer indrukwekkend.
Er spreekt ook nog iemand van AGOG de zelfhulpgroep voor anonieme gokkers en hun omgeving. Gokverslaving blijkt een snelgroeiend probleem.

Tijdens het avondeten komen we terecht aan een tafel van Duitse deelnemers. Ook hier weer die warme belangstelling voor wie je bent, waar je vandaan komt, hoe je het vindt.
Na het eten kunnen we kiezen uit een groot aantal meetings en we besluiten eens een kijkje te gaan nemen bij de Duitstalige meeting omdat we zojuist met de Duitse deelnemers kennis hebben gemaakt.
Het valt op dat de meeting iets anders verloopt dan we gewend zijn. De preambule is gelijkluidend, maar het lezen of behandelen van een stap doen ze niet. Wel persoonlijke verhalen, en die waren niet mis! Nog nooit zo’n heftige meeting meegemaakt, en we verlaten deze meeting na afloop dan ook enigszins geschokt en geëmotioneerd. Alweer worden we met de neus op de feiten gedrukt. Wat kan alcohol toch in een mensenleven kapotmaken, en welke
verschrikkingen kunnen er toe leiden dat een mens aan de alcohol raakt.

De rest van de avond dan maar naar het feestje. Er kunnen echt geen emoties meer bij, onze geest is vol van indrukken en dus hoog tijd voor een beetje ontspanning. Lol zonder alcohol.
En dat kan heel goed merken we! Tot bijna 12.00 uur leggen we een dansje op het parket en gaan dan naar bed.

Zondag is nog een afscheidsbijeenkomst waarin iedereen zijn/haar zegje kan doen.
Veel dankbaarheid, veel emoties, veel beloftes om volgend jaar weer te komen. Er wordt gesproken van het familiegevoel, de warme deken, het warme bad, als symbolen voor de manier waarop we zijn ontvangen en hoe we dit weekend hebben ervaren.
Zodra alle sprekers hun zegje gedaan hebben wordt de kaars uitgeblazen en is het weekend
ten einde.
Ik kan alleen maar zeggen: Volgend jaar weer! Dit was een onvergetelijke ervaring en een
ijkpunt in het jaar.

Rob