WEEK 32
=================

EERSTE STAP

1. Wij hebben toegegeven dat wij machteloos stonden tegenover alcohol, en dat ons leven stuurloos was geworden.

Dat is voor mensen, die door hun voortdurend te veel drinken bewijzen dat de drank hen te pakken heeft, ongetwijfeld een zware stap.
Zij moeten erkennen dat ze hun leven fout hebben georganiseerd.
Zij moeten toegeven dat het niet goed gaat omdat ze het verkeerd hebben aangelegd.
Dat is een bekentenis van schuld. En zoiets toegeven is erg moeilijk voor iemand die een gesprek over drinken uit de weg pleegt te gaan, omdat dit het gevoel van eigenwaarde aantast.
Desnoods wil men de “drankzucht” nog wel toegeven tegenover zichzelf, maar tegenover een ander?

Wanneer men echter ontdekt dat de tekortkomingen het gevolg zijn van een ziekte waaraan men lijdt, kan het gemakkelijker vallen.
Een zieke erkent tegenover een huisarts toch ook de symptomen van zijn of haar kwaal?

De erkenning machteloos te staan tegenover alcohol stelt de mens voor een beslissing.
Er kan dan nog slechts uit twee wegen gekozen worden:
De weg van het herstel of de weg van de drank.
We moeten wel aannemen dat deze keuzemogelijkheid de stap nog moeilijker maakt.

Iemand die aan de alcohol verslaafd is hunkert er vaak naar te leven zonder drank, maar vreest tegelijkertijd het moment waarop er niet meer over drank kan worden beschikt.
Wij van de A.A. kennen die hunkering en die vrees. En wij weten ook dat iedere keer als een nieuweling bij ons welbewust, dus vrijwillig, deze stap doet, hij of zij een beslissende keuze kan hebben gemaakt.

Want een groot aantal van ons is vanaf het moment van deze keuze nuchter gebleven. Velen zelfs zonder ontwenningskuur in een kliniek, zonder gebruik van Refusal. Natuurlijk hebben wij hen graag geholpen.

Zij begonnen in deze kring als mensen die in de maatschappij weer moesten leren lopen. Zonder krukken en zonder stok. En zij liepen meestal meteen, omdat zij inzagen en openlijk uitspraken, dat ze in het verleden telkens struikelden uit onmacht.

Ons van de A.A is het een voorrecht en vreugde om een medepatiënt over de allereerste grote moeilijkheden op weg naar volledig herstel heen te helpen. Wij kunnen het echte alleen, als een hulpzoekende erkent dat het onmogelijk is gebleken om het op eigen houtje te doen.
En die erkenning gaat buiten de A.A niemand wat aan, want geen van ons is er trots op om alcoholist of alcoholiste te zijn en dus te blijven.
Dat is als een handicap in ons leven, zoals anderen de handicap met zich mee dragen lichamelijk invalide te zijn.

Wie in A.A. herstel zoekt, leert die handicap dragen zonder gebukt te gaan onder de gevolgen.
Daarom is de eerste stap van ontzaglijk grote betekenis en onmisbaar.
Wie die stap wil doen, moge weten dat wij van A.A. niet preken, niet verwijten en niet reclasseren.